Ermeniler, kendilerini masum göstermek için, tezlerini baltalayan belgeleri dünya kütüphanelerinden yok etmek gayretine giriştiler. Bunların çoğu Birinci Dünya Savaşı yıllarında kendilerine liderlik etmiş kişiler tarafından yazılmış belge niteliğinde kitaplardı. Kendilerinin hiç te masum olmayıp, savaşa girmek fırsatı kolladıklarını anlatıyorlardı. Günümüzde, Ermeni soykırımı propagandasını yapanların hiç sözünü etmedikleri bu belgelerden bazıları:
- Ermenistan Cumhuriyetinin ilk Başbakanı (30 Haziran 1918 – 28 Mayıs 1919) Hovannes Kaçaznuni’nin Taşnak Partisinin Yapacağı Birşey Yok! başlığıyla 1923’deki Taşnak Konferansına sunduğu Manifestosu
- Boghos Nubar’ın Ulusal Ermeni Heyeti Başkanı olarak Paris Barış Konferansına Sunduğu Resmî Başvuru
- Kapriel Serope Papazian, Patriotism Perverted, Boston, Baikar Press, 1934
- Karekin Pastermadjean, Why Armenia Should be Free, Boston Hairenik Press, 1918
- General Korganoff, La Participation des Arméniens à la Guerre mondiale sur le Front du Caucase (1914-1918), Paris, Massis Yayınevi, 1927.
- A.P. Hacobian, Armenia and the War, Londra, New York, Toronto, 1917
- Aram Turabian, Les Voluntaires Armeniens, Marsilya, 1917.
- King – Crane Komisyon Raporu, Paris Barış Konferansı sırasında Türk topraklarının durumunu saptamak üzere oluşturulmuştu. Aldıkları kararlardan birisi: Kilikya Ermeni mandasına bırakılacak toprakların dışında kalmalı, Anadolu’ya dâhil edilmelidir.
- Emory Niles ile Sutherland’ın Doğu Anadolu’yu gezerek hazırladıkları rapor saklanırcasına, ABD arşivlerinde konuyla ilgisi olmayan bir bölümde bulunmuş.
- “Ermenistan mandası” konusunu incelemek amacıyla ABD Başkanı Wilson tarafından 1919 Ağustos ayında Doğu Anadolu ve Kafkasya’ya gönderilen General James Harbord, “Yola çıkarken gerçekten bir Ermenistan ve katliamlar göreceğimizi sanmıştık” demişti. Senatoda görüşülen raporunda ‘Ermenilerin katledildiği şeklinde ortaya atılan iddiaların doğru olmadığına’ yer vermişti. Bu rapor da propagandacıların radarından sürekli kaçmaktadır.
Yukarıda listelenen kitaplar, Ermenilerin 1870’lerden başlayıp bağımsızlık arzusundan çok ırkçı nefret kategorisine giren gayretlerini aksettiriyordu.
Arzuladıkları konuya hizmet etmeyen belgeleri yok etmek gayretine girişen Ermeniler, Savaş yıllarındaki liderlerinin yazdıkları evrakları dünya kütüphanelerinden kaldırttılar, çalıp, yok ettiler. Kendi suçlarını ifşa eder nitelikteki bu kitaplardan bazılarını kütüphanelerin tuvaletlerinin camından dışarıya atarak yokettiler, bazılarını da çakmakla yaktılar. Bu da evrak sahteciliği suçuna girer.
Ermeni propagandacılarının bu kaynaklardan hiç söz etmemesinin nedeni savaşan taraf olduklarını günümüzde saklamak gayretlerindendir, çünkü savaşan taraflar 1948 yılında Birleşmiş Milletlerce kabul edilen soykırım tanımından çıkarılmıştır. Onlar masum halk edebiyatı ile taraftar toplamaya çalışıyorlar.
Her ne kadar Ermeniler, kendilerini masum göstermeye çalışsalar da Osmanlı Hükümetine karşı, 1878’lerden itibaren örgütlü çatışmaya girmiş olduklarını kanıtlayan tarihî vesikaları yok etseler de gerçekler Türk arşivlerinde mevcuttur. Birinci Dünya Savaşı’ndan önceki yıllarda, nesiller boyu kiliselerinde ve okullarında silah depolamış, fırsat buldukça, çoğunluk mensubu olan komşusu Müslüman halkı katletmişlerdi:
Aşağıda Ermeni liderlerden Armen Garo, Papazian, Katchaznouni ve General Korganoff’un kitaplarından bazı alıntılar sunacağız: