Osmanlı Devleti’nin imzaladığı Sevr Antlaşması’na “Ermeni katliamı” iddialarını yargılama yetkisinin İngiliz Kraliyet Başsavcılığı’na verildiği maddesi konulmuştur. Yüzlerce Türk suçlanmış, 144’ü de tutuklanarak Malta’ya götürülmüştür. Tutuklamalar keyfi olarak, intikam duygularıyla yapılmıştı ama suçlama: “Türkiye’deki ve Güney Kafkasya’daki Ermenileri katletmek, Türkiye Hristiyanlarına zorbalık etmek” idi.
İstanbul’daki Ermeni Patrikhanesi ile İngiliz Yüksek Komiserliği bile hukuki değeri olan, gerçekçi kanıt bulamamıştı- ki bunlar “çuvallar içinde dağlar boyutunda” Osmanlı arşiv evraklarıydı ve aralarında “geçici iskân (tehcir) kararlarının” asılları da bulunuyordu.
İngiliz Kraliyet Başsavcılığı’nın gerçekçi bulmadığı evraklar arasında, şu propaganda malzemeleri (-ki bunların sahteliğini ileriki sayfalarda sunuyoruz) bulunuyordu. Bu evrakların en önemli delilmiş gibi günümüzde kullanılması gülünçtür:
- Amerikan kamuoyunu Birinci Dünya Savaşına (1914-1918) sokmak gayretiyle yazılmış olan Morgenthau’nun anıları: Bu durumda bu anı kitabına ABD Kongresi’ne sunulan tasarılarda hala atıf yapılıyor olması, gülünçtür.
- Johannes Lepsius’un kitabı: Morgenthau kendisine misyonerler tarafından ulaştırılan bilgileri Lepsius ile de paylaştığını anı kitabında yazmış. Lepsius da bu evrakları Franz Werfel’e iletmiş. Böylece tüm topluluklar Birinci Dünya Savaşı sırasında, yanlış haberlerle yürütülen propagandaya dayanan büyük nefret girdabının içine sürüklenmiş. Hâlâ bunu sürdürmek yanlıştır.
- Sahteliği ispatlanmış olan Naim Bey’in anıları kitabı: Bu kitaba Fransa Parlamentosu’nda 2000’li yıllarda atıf yapılması gülünçtür.
- Düzmece yazışmalara dayandığı, o kitabın yazarı Arnold Toynbee’nin kendisi tarafından itiraf edilmiş olan Mavi Kitap: bunları anarak teori kurmaya çalışanlardan uzaklaşın…
